Utvid iTunes

Det er fleire som har dårlige vibber på iTunes, og det har eg stor forståing for. Dei skrudde og absurde kopisperrene dei nyttar framstår stort sett som meiningslause. På andre sida er det, skal du vera etisk, ikkje mange stader der du faktisk kan få musikk, video, tv-serier, filmar, lydbøker og så bortetter til ein konkurrerande pris, og det spesielt om du nyttar deg av det å ha ein amerikansk iTunes konto!
Dette kan eg berre anbefale.
Oppskrifta for å kome igang er noko omstendeleg, men vel verdt det. Vidare kan du heller ikkje nytte norsk bankkort, men du må kjøpe deg gåvekort. Her finnst det fleire tilbydarar, men eg nyttar sjøl, og anbefaler denne, Jerry Cards. Dei tar eit mellomlegg på eit par dollar per gåvekort, men når du ser kva du får igjen, er dette kun supert! Her er ein direkte link til handlekorg med $10 til $13.99

Kriseøl

Skulle det gå så gale i verden at me blir heilt tomme for øl, så har eg løysinga her. Eg trur ikkje at det vil smake som ein fortreffeleg og fin Pale Ale eller Lambic, men den vil kanskje kunne gi eit hint av noko dei kunne hatt i steinalderen...

Oppskrifta er:
Først må du ha surdeig:
1/4 liter mjøl blander du med like mykje vatn. Bland godt. Dekk til, og la stå i romtemperatur 1 døgn.

Dag 2.
Legg til ei spiseskjei mjøl og 1 dl vatn og rør inn og dekk til.
Dag 3:
Legg til 1 dl mjøl, rør, dekk til.
Dag 4:
Legg til 1 dl mjøl, rør, dekk til.
Day 5:
Legg til 1 dl mjøl, rør, dekk til.
Day 6:
Legg til 1 dl mjøl, rør, dekk til.

Så nå har du forberedt deg.
No skal du lage sjølve ølet.
Dag 1.
Bland 1 dl surdeig, med 1 dl vatn og 2 teskjeier honning. Dekk til med plastikk!
La stå i romtemperatur til væske og deig har skilt seg.
Ta væska over i eigen beholdar.

Filtrer surdeigsvæska gjennom ei sil, opp i ein ny behaldar.
Tøm 1 dl av væska i eit syltetøyglas for eksempel. Legg til 3 spiseskjeier malt-ekstrakt og 2 spiseskjeier honning. Bland i 2,5 dl varmt vatn. Rør godt. Dekk til med plastikk, la stå eit par dager.

Stikk om væska over på plastflasker, etter at det har gjæra nokre dagar. La den stå til flaska er hard.

Då kan du prøve å drikke!

British Airways kjøper mitt bilde

Det er mange gode fordeler med å ta bilder. For det første er det morsom å ta bildene. Å bruke tid til å tenke dei ut, få bilde til slik som eg vil ha det. I tillegg å få det solgt og sjå det brukt. Det er eigentleg ganske skjeldent at eg finn ut kven som bruker bildene mine, ettersom det går gjennom byråer, derfor googler eg meg sjøl i bildesøk av og til for å holde meg oppdatert. Stor var då gleden då eg fann dette: British Airways, Highlife, Travel experiences from the experts. Dei hadde faktisk funne bildet mitt og hadde det på si side. Det ga eit skikkeleg kick.
Bildet er tatt på ein telttur med familien. Me satte opp telt og tente bål seint ein sommarkveld ved Lutsi i Sandnes. Resultatet ser du sjøl.

Om å improvisere som lærar

Fyrst og framst vil eg takke for så fine tilbakemeldingar på det eg skreiv om det å vera lærar, og slik eg tolker den oppgåva eg har i klasserommet. Det var virkeleg oppløftande, tusen takk for det.

Eg skal no freiste svare begges spørsmål. Slik eg forstår det, vil de vite korkret korleis eg utfører min elev-lærar praksis, og om det innebær at eg er forberedt slik at eg kan møte fleire eventuelle sitasjoner som skulle oppstå både mot den individuelle elev og mot grupper eller klassar.

Spørsmål fra Silje:
Hvordan varierer du læringsform og størrelse på gruppen?
Fyrst kartlegging gjennom felles oppgåve som er laga for å finne ut både teknisk og kunstnerisk nivå, så analyse for min eigen del av elevane. Så jobbe enkeltvis med tilbakemelding, både skriftleg og muntleg, for å gjera elevane merksomme på sine eigne sterke eller svake sider, så arbeid i grupper der vi møter læreplanen og elevanes behov. Fylle på kunnskap der jeg ser det mangler. For eksempel gjennom lys-kurs, der dei eg har sett trenger ekstra oppfølging får det.
Til sist sette saman gruppene slik at dei utfyller og komplementerer kvarandre og løyser ei ny, men mindre oppgåve saman, og forhåpentligvis lærer noko av kvarandre i dette gruppearbeidet. Her er jeg nøye med tett oppfølging fra min side.

Spørsmål fra Bjørn Ole:
Ja, eg legg inn høve for improvisasjon som ein del av undervisningen, nærmast som ein vane. Når eg sjøl nærmer meg eit fagfelt i mine førebuingar har eg mange assosiasjoner som eg har blitt bevisst på at eg å tar vare på og ”har tilgjengeleg”. Det kan være så enkelt som å ha en fyldig favorittside på youtube og gode bokmerker på nettet, men også å passe på å dele informasjon om utstillinger, kunst-happeninger, filosofiske og historiske referanser med elevene. Eg er blitt medviten på at kunnskap me tar for gitt ikkje nødvendigvis er ein del av ein syttenårings kvardag og passer på å bruke mine digresjoner og impulser aktivt i undervisningen.

Eg håper dette var svar på spørsmåla.

Sjøl underviser eg i praktiske fag, og har lang erfaring ifrå fotofaget; altså det å produsere eigne fotografier. Dette har gjort at eg har fleire gonger vore oppe i situasjonar der eg har måtte løyse oppgåver, både praktiske og teoretiske, tenkelege og utenkelege der og då, både som lærar og som utøvar. Dette har nok gjort sitt til at eg har fått praktisert det å finne alternative løysingar for problem som skulle oppstå. Ute i verda er tid penger, eit slitent uttrykk, men allikevel den harde realiteten. Kunden eller oppdragsgivaren har betalt deg mykje pengar og tar det for gitt at oppdraget blir løyst som avtalt. Naturlegvis kan ein ikkje ha ei så kynisk syn på skulearbeid, men ein kan dra nytte av denne erfaringa, og førebu elevane på eventuelle hindre som oppstår i arbeid med kunstneriske oppdrag, og lære dei tankebanar og porblemløysing, slik at ein ser alternative løysingar relativt raskt.

Alle dei hovuda...

Stock Photos from 123RF
Når eg ser ut over ein klasse ved starten på ein skuledag kan eg bli slått av det mylderet av tanker som finns der bak dei forskjellige forseggjorte sveisane. Dei har strevd seg frem til skulen kvar på sine vis. Nokre med frukost i magen, nokre på skranglete mopeder gjennom morgenrushet. Nokre har ein krangel med mamma friskt i minne, andre har ei god matpakke og eit kyss på kinnet i bagasjen. Så er me her samla i samme skjebne i 45 minutt. Korleis skal eg (som og har min kaotiske småbarnspappa-morgen bak meg) klare å nå dei, vekkje dei og klare å pense dei inn på det eg har å formidle? Finns det ein måte å undervise på som gjer at det brede spekteret av elever som til ein kvar tid er til stades i eit klasserom kan få utbytte av undervisninga og gå videre med nokre nye tanker og nysgjerrighet.

Fleksibilitet og nysgjerrigheit.
Som med all anna kommunikasjon er det viktig for det som hender i klasserommet at det er ein tosidig sak. Sjølv om reglane for kommunikasjon i klasserommet nødvendigvis er forskjellige frå den daglige ein til ein kommunikasjonen vi har i samtaler med venner eller kolleger, vil det til ein kvar tid være ein straum av tilbakemelding frå elevene som det er viktig at læraren er seg bevisst og navigerer etter.
Eg har mange gonger stått i undervisningssituasjoner der eg har sansa at no er eg på vei til å miste dei.. Konsentrasjonen glipp, dei dukker ned i datamaskiner, skribling på penalet, små samtaler på kryss og tvers, og bare dei aller mest høflige sit der og later som dei er interesserte. I slike situasjoner har eg funne at lærarens aller viktigste ”våpen” er evna til å utvise fleksibilitet, å kunne improvisere, overraske og få læringa ovar i ein annan form. Gjerne ved å skifte undervisningsmetode, eller grep innen det fagområdet vi arbeider med.
Til dømes å gå frå muntlig foreslesning, til å vise ein film , setje i gang ein elevdiskusjon, eller spele musikk, vise eit kunstverk som relaterer, utfordrer og inspirerer.
For å kunne oppnå ein slik fleksibilitet som lærar, meiner eg , som nevnt fyst og fremst at det er essensielt å lytte til dei uformelle tilbakemeldingane / kommunikasjonen som elevene formidler gjennom sin holdning til stoffet i klasseromssituasjonen. Utover dette er det særs viktig at læraren utvikler sin egen bevissthet korleis han eller ho jobber med stoffet på forhånd. For meg er det nærmest eit livsvalg å tilnærme seg verden på ein nysgjerrig måte. Eg vel å oppsøke kunnskap om det meste på flest moglege måter heile tida. Slik er eg, men eg har merkt at i klasseromssituasjonen gjev det meg eit stort register å spela på. Som eg og i det seinere har byrja å bli meir bevisst på, og setje i system. I praksis gjer det at når eg forbereder meg på eit faglig løp vel eg bevisst ein vid tilnærming som gjev meg høve til å variere fleksibelt mellom fleire typar formidling. Dette omfatter også populærkulturelle uttrykk som reklame, og tv-serier i tillegg til kunstutrykk og tunge faglege kjelder. Så eg stiller ”bevæpna” med ei rekkje forskjellige inntrykks-måter, i møte med elevane, som eg har mulighet til å variere. I tilegg er det og viktig å variere forma kunnskapen blir formidla på. Det hjelper lite om eg blir ståenade oppe ved tavla og pøse på med mine tanker om det same på forskjellige måter. Eg passer derfor og på å variere læringsformene når det kjem til størrelsen på gruppene vi arbeider i, og min egen possisjon i klasserommet. Variasjon kan føre til at fleire opplever at dei kan følgje sine interesser og dermed bli motiverte for læring og utvikling. Teoretisk kunnskap er ikkje berre noko som kjem frå bøker. Det blir ofte utvikla og stimulert av arbeid med praktiske oppgåver. Ja, dette kan ofte vere eit godt utgangspunkt for vidare avanserte studiar og like bra som eit meir bokleg/teoretisk utgangspunkt. På den måten kan praktiske oppgåver nokre gonger skape nødvendig motivasjon for meir teoretiske studiar (Sunnmørsposten).
Gjentakingar og overlæring, forenkling av eller sette høgare mål for dei individuelle lærekrava kan bidra til å gjera det betre for den enkelte eleven i ei gitt oppgåve. Anten ved at eleven synes dei kan strekke seg etter noko dei ser dei kan klare, eller at dei ser at sjøl om dette er vanskeleg så vil dei klare det, sjøl om det kanskje er i den ytterste grense for kvad ei føler sjøl dei kan oppnå.
Det handlar om å gi utfordringar til alle, uansett kva nivå dei er på. Dei fagleg svake, så vel som dei fagleg sterke skal få noko dei kan bryne seg på. Samstundes skal dei vite at det er ei gulrot der framme som lokkar. At det er eit mål der dei kjenner sjøl at dei kan klare å få oppdraget dei har framfor seg i havn.


Smidigheit og bøyeligheit
Læring er mykje meir enn berre å lære bort og instruere elevar slik ein skal ifølge planane. Slik eg ser det må læraren vera fleksibel, sosial og inkluderande for å kunne oppretthalde eit produktivt og positivt læringsmiljø der ein inkluderer alle elevane i læringa. Læraren bør forbereda seg på ein slik måte at han har eit vidt spekter å nytta seg av, både det som angår form såvel som innhald. Elevar som blir inkludert i læringa ser ut til å klare utrette meir, og har ei større kjensle av meistring. Dette sjøl om det er elevar på fleire kunnskapnivåer i klasserommet. Læraren skal sjølsagt ikkje ha overnatulege evner der dei meistrer å nå alle, men må kunne evne vera fleksibel nok til å skape eit klassemiljø til ein effektiv, god og inkluderande stad å lære noko nytt.



Kilder:
Sunnmørsposten (2010) Elevar utan motivasjon. Henta frå http://www.smp.no/meninger/kommentar/article279995.ece

IKT i skulekvardagen

Det å bruka data i skulen, med alt det som det inneber, har fleire sider. I utgangspunktet tykkjer eg at det er enno mykje motstand og usikkerheit i samband med det å tenke at informasjon skal vera tilgjengeleg i så stor grad som det er på nettet. Slik eg ser det, etter å ha brukt nettet aktivt i fleirfoldige år, er nettaktivitet noko ein skal oppfordre til. Ikkje fordi ein skal legge ut all slag personleg informasjon, men fordi ein sjøl skal bidra. Me som er erfarne og har eit forhold til arbeidsplassen, elevar og så bortetter har god kunnskap i dette å vera sosial. Difor tykkjer eg at det er viktig at me er med på å bidra til at utviklinga kan gå noko meir i retning av at nettbruk blir noko ein kan nytte aktivt og ikkje berre la seg underhalde av...

Biodiesel

Stort sett synes eg at det som skjer av politikk i Norge er trist og trasig. Det er lite eg opplever som oppløftande. Spesielt tenker eg på dette som skjer for tida med Biodiesel. Det er godt mogleg at denne drivstofftypen ikkje er ideell, men å regelrett boikotte all bruk av biodiesel, slik dette i praksis er, er å sende eit signal til om at me ikkje vil vera med på utviklinga. Ei heller at me torer satse noko. Dette er vanskeleg, og eg ber deg derfor om å bruke den røysta du har, å sende klare meldingar til dei som skal ha det. Me vil ha ei betre verd, med redusert bruk av fossile brennstoff.